Capítulo 139

1In finem. Psalmus David.

2Eripe me, Domine, ab homine malo: a viro iniquo eripe me.

3Qui cogitaverunt iniquitates in corde: tota die constituebant prælia.

4Acuerunt linguas suas sicut serpentis: venenum aspidum sub labiis eorum.

5Custodi me, Domine, de manu peccatoris: et ab hominibus iniquis eripe me. Qui cogitaverunt supplantare gressus meos:

6absconderunt superbi laqueum mihi: et funes extenderunt in laqueum; juxta iter, scandalum posuerunt mihi.

7Dixi Domino: Deus meus es tu: exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ.

8Domine, Domine, virtus salutis meæ: obumbrasti super caput meum in die belli.

9Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori: cogitaverunt contra me; ne derelinquas me, ne forte exaltentur.

10Caput circuitus eorum: labor labiorum ipsorum operiet eos.

11Cadent super eos carbones, in ignem dejicies eos: in miseriis non subsistent.

12Vir linguosus non dirigetur in terra: virum injustum mala capient in interitu.

13Cognovi quia faciet Dominus judicium inopis: et vindictam pauperum.

14Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo: et habitabunt recti cum vultu tuo.