Capítulo 143

1Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad prælium, et digitos meos ad bellum.

2Misericordia mea, et refugium meum: susceptor meus, et liberator meus: protector meus, et in ipso speravi: qui subdit populum meum sub me.

3Domine, quid est homo, quia innotuisti ei? aut filius hominis, quia reputas eum?

4Homo vanitati similis factus est: dies ejus sicut umbra prætereunt.

5Domine, inclina cælos tuos, et descende: tange montes, et fumigabunt.

6Fulgura coruscationem, et dissipabis eos: emitte sagittas tuas, et conturbabis eos.

7Emitte manum tuam de alto, eripe me, et libera me de aquis multis: de manu filiorum alienorum.

8Quorum os locutum est vanitatem: et dextera eorum, dextera iniquitatis.

9Deus, canticum novum cantabo tibi: in psalterio, decachordo psallam tibi.

10Qui das salutem regibus: qui redemisti David servum tuum de gladio maligno:

11eripe me, et erue me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem: et dextera eorum, dextera iniquitatis:

12quorum filii, sicut novellæ plantationes in juventute sua. Filiæ eorum compositæ: circumornatæ ut similitudo templi.

13Promptuaria eorum plena, eructantia ex hoc in illud. Oves eorum fœtosæ, abundantes in egressibus suis:

14boves eorum crassæ. Non est ruina maceriæ, neque transitus, neque clamor in plateis eorum.

15Beatum dixerunt populum cui hæc sunt: beatus populus cujus Dominus Deus ejus.