Capítulo 89

1Oratio Moysi, hominis Dei.

2Domine, refugium factus es nobis a generatione in generationem.

3Priusquam montes fierent, aut formaretur terra et orbis, a sæculo et usque in sæculum tu es Deus.

4Ne avertas hominem in humilitatem; et dixisti: Convertimini, filii hominum.

5Quoniam mille anni ante oculos tuos tamquam dies hesterna quæ præteriit, et custodia in nocte,

6quæ pro nihilo habentur, eorum anni erunt.

7Mane sicut herba transeat; mane floreat, et transeat: vespere decidat, induret, et arescat.

8Quia defecimus in ira tua, et in furore tuo turbati sumus.

9Posuisti iniquitates nostras in conspectu tuo, sæculum nostrum in illuminatione vultus tui.

10Quoniam omnes dies nostri defecerunt, et in ira tua defecimus. Anni nostri sicut aranea meditabuntur:

11dies annorum nostrorum in ipsis septuaginta anni. Si autem in potentatibus, octoginta anni; et amplius eorum labor et dolor: quoniam supervenit mansuetudo, et corripiemur.

12Quis novit potestatem iræ tuæ, et præ timore tuo iram tuam

13dinumerare? Dexteram tuam sic notam fac, et eruditos corde in sapientia.

14Convertere, Domine; usquequo? et deprecabilis esto super servos tuos.

15Repleti sumus mane misericordia tua; et exsultavimus, et delectati sumus omnibus diebus nostris.

16Lætati sumus pro diebus quibus nos humiliasti, annis quibus vidimus mala.

17Respice in servos tuos et in opera tua, et dirige filios eorum.

18Et sit splendor Domini Dei nostri super nos, et opera manuum nostrarum dirige super nos, et opus manuum nostrarum dirige.