Capítulo 61

1In finem, pro Idithun. Psalmus David.

2Nonne Deo subjecta erit anima mea? ab ipso enim salutare meum.

3Nam et ipse Deus meus, et salutaris meus: susceptor meus, non movebor amplius.

4Quousque irruitis in hominem? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ?

5Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere, cucurri in siti: ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.

6Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea: quoniam ab ipso patientia mea.

7Quia ipse Deus meus, et salvator meus: adjutor meus, non emigrabo.

8In Deo salutare meum, et gloria mea: Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.

9Sperate in eo, omnis congregatio populi; effundite coram illo corda vestra: Deus adjutor noster in æternum.

10Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris: ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.

11Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere: divitiæ si affluant, nolite cor apponere.

12Semel locutus est Deus; duo hæc audivi, quia potestas Dei est,

13et tibi, Domine, misericordia: quia tu reddes unicuique juxta opera sua.